Οι πιο γελοίοι λόγοι τσακωμών στα ζευγάρια

Σίγουρα τσακώνεστε κι εσείς για το καπάκι της τουαλέτας...



Οι σχέσεις δεν είναι εύκολες, τα έχουμε ξαναπεί και το γνωρίζεις. Το έχεις καταλάβει από τη μέχρι τώρα εμπειρία σου. Πόσο μάλλον η επιλογή του να ανοίξεις σπίτι με έναν άνθρωπο, που τον έχεις παντρευτεί, είναι το άλλο σου μισό κι έχεις προφανώς επιλέξει να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου μαζί του. Για να πάρεις αυτή την απόφαση, έχεις αντιληφθεί ότι ταιριάζετε, ότι αλληλοσυμπηρώνεστε και ότι στα μάτια του βλέπεις τον άνθρωπο εκείνο με τον οποίο θέλεις να κάνεις οικογένεια, τον ιδανικό πατέρα για τα παιδιά σου και τον τέλειο (εντάξει, όχι και τέλειο, απλά καλύτερο από τους άλλους) σύντροφο. Υπάρχουν ωραίες και τρυφερές στιγμές στη σχέση, αλλά υπάρχουν και οι εντάσεις, που όσο ξέρετε να τις διαχειρίζεστε και να τις ξεπερνάτε γρήγορα, κάνουν καλό στη σχέση σας.

Αυτοί οι καθημερινοί μικροτσακωμοί που έχετε, βασίζονται κυρίως στους πιο γελοίους λόγους. Ανόητες αφορμές που σας δημιουργούν νεύρα και δε θέλει πολύ να ξεκινήσει ο καβγάς. Γιατί μπορεί με το γάμο να δέχεσαι το άλλο σου μισό για μια ζωή κι επίσημα, αλλά δέχεσαι επίσημα και τη γκρίνια του για πάντα.

Αυτοί είναι οι πιο αστείοι λόγοι για τους οποίους τσακώνονται όλα (σχεδόν) τα ζευγάρια:

#1 Γιατί έβαλε πάλι το χαρτί τουαλέτας ανάποδα. Το κομμάτι που κόβουμε, δεν πρέπει να είναι προς το μέρος του τοίχου, αλλά μπροστά. Άλλωστε, αυτό το μαραφέτι που ακουμπάει το χαρτί τουαλέτας, έχει κάποιο λόγο ύπαρξης, να το κόβει σωστά (και όχι στραβά), χωρίς να χρειαστεί να χρησιμοποιήσεις και τα δύο σου χέρια. «Μα, είναι δυνατόν να δυσκολεύουμε τη ζωή μας μόνοι μας;», του λες. «Ώχου, άρχισες πάλι! Σιγά το πράγμα!», σου λέει. Και κάπως έτσι αρχίζει ο καβγάς.

#2 Πάλι δεν έβαλε το καπάκι στην οδοντόκρεμα. «Βρε άνθρωπε, είναι τόσο δύσκολο να βάλεις το καπάκι στη θέση του;», του λες. «Πες πρώτα μια καλημέρα! Ήμαρτον με τη γκρίνια σου πρωί- πρωί», σου απαντά. «Κι επιτέλους μάθε να πατάς το σωληνάριο της οδοντόκρεμας από πίσω και όχι από τη μέση», συνεχίζεις. Σε αγριοκοιτάει ή απλά αδιαφορεί και  κάπως έτσι αρχίζει ο καβγάς.

#3 Ευτυχώς έχει μάθει να ανεβάζει το καπάκι της τουαλέτας, μετά την πλύση εγκεφάλου που το έχεις κάνει, αλλά ακόμα να μάθει να το κατεβάζει κιόλας. Πήγες κι εσύ με κλειστά τα μάτια πρωί- πρωί, σχεδόν υπνοβατώντας, να κάνεις την ανάγκη σου και έπεσες όλη μέσα. «Βρε αγάπη μου, δεν μπορείς να κατεβάζεις το καπάκι της τουαλέτας όταν τελειώνεις;», του λες όσο πιο ψύχραιμα γίνεται. «Μα τόσο καιρό δε μου λες ότι αν είναι κάτω το λερώνω;», ρωτάει απορημένος. Δεν σε καταλάβαίνει ποτέ και πάλι θα αρχίσει ο καβγάς.

#4 «Εχεις γεμίσει το σπίτι τρίχες», σου λέει. «Μήπως θες να δεις τι γίνεται στην τουαλέτα όταν αποφασίζεις να ξυριστείς;», του απαντάς. Δεν απαντάει, γιατί δεν τον συμφέρει, αλλά σου κάνει μούτρα που κατάφερες να βγεις και πάλι από πάνω.

#5 Το μόνιμο θέμα τσακωμού: ποιος θα προλάβει το τηλεκοντρόλ. «Χθες είδαμε μπάλα. Σήμερα θα διαλέξω εγώ τι θα δούμε. Α! Έχει το Notebook!”,  λες όλο χαρά. «Έλεος! Το έχεις δει 500 φορές», σου απαντάει αγανακτισμένος. «Αμαν ρε μωρό μου, δεν είσαι καθόλου ρομαντικός», του λες. Και θυμάσαι και την επέτειό σας που πέρασε και την ξέχασε και του υπενθυμίζεις ότι έχει πολύ καιρό να σε βγάλει έξω ή να σε πάει μια εκδρομή. Και κάπως έτσι αρχίζει ο καβγάς. Και δεν είδες και το Notebook. Ακόμα περισσότερα νεύρα.

#6 «Πάλι άφησες τις βρώμικες κάλτσες σου στο σαλόνι. Δεν μπορώ συνεχώς να τρέχω από πίσω σου και να μαζεύω τα πράγματά σου», του λες. «Ναι, ενώ εσύ που έχεις σε όλο το σπίτι τα μανό και τα καλλυντικά σου, δεν ενοχλούν», απαντάει. Ρίχνεις μια κλεφτή ματιά τριγύρω και συνειδητοποιείς ότι έχει δίκιο. Κάνεις μεταβολή και τα μαζεύεις. Όλα. Και τις κάλτσες του.

#7 «Αγάπη μου, να παραγγείλουμε;», σου λέει. «Ναι, πεινάω», απαντάς. «Τι θες να φας;», ρωτάει. «Μμμ δεν ξέρω». «Σουβλάκια;», λέει. «Όχι, βαριέμαι σουβλάκια». «Πίτσα τοτε». «Όχι πίτσα!!!», φωνάζεις. «Ωραία, τι θες;», λέει ο καημένος. «Ο,τι θες δεν με πειράζει. Πάρε εσύ και θα τσιμπήσω από εσένα. Δεν πεινάω πολύ τελικα». Παράλογο; Όχι καλέ.

Δες εδώ πώς να του σπάσεις τα νεύρα. Όχι ότι δυσκολευόμαστε και πολύ να το κάνουμε, αλλά λέμε...